Ontdek de exclusieve safarilodges van Tintswalo in het Kruger Park

‘Willen we Ferrari Safari of doen we het rustig an?’ vraagt ranger Rey, zich omdraaiend naar achter. Tot dan toe reden we langzaam door het Kruger Park, af en toe stoppend omdat we een olifant, hyena of andere dier zien of voor een verhandeling over een bijzondere boom. Maar nu kreeg hij door via de boordradio dat ergens verderop in ons deel van het park een leeuw was gesignaleerd.

De keuze was om erheen te scheuren, 45 minuten verderop, met het aanzienlijke risico dat de leeuw onvindbaar bleef of gewoon af te wachten wat ‘de natuur ons zou bieden’. En zo stuiten we even later op een cheetah, die ons van een meter of tien even aankijkt en vervolgens kalmpjes verdwijnt in dichte struiken, waarna wij een welverdiende gin-tonic drinken, een sundowner, geserveerd met borrelhappen op de motorkap van de safari-Nissan.

Tintswalo Safari is een vijfsterren-lodge in het Manyeleti-deel van het Kruger Park, op een uurtje rijden van het vliegveldje van Hoedspruit in een privéconcessie die het deelt met slechts 4 andere lodges, wat betekent dat je geen taferelen zult meemaken die nu in bijvoorbeeld de Serengeti steeds meer voorkomen: dat je met een safariwagen of 40 -echt!- om een arme luipaard heen staat. Manyeleti Nature Reserve is exclusief en beslaat 27.000 hectare ongerepte wildernis, waar je behalve die eeuwige Big 5 -wie heeft dat toch verzonnen?- meer dan 147 zoogdiersoorten, 517 vogelsoorten en tientallen soorten vissen, amfibieën en reptielen kunt tegenkomen, nog los van alle bijzondere planten, bomen, enge spinnen en rare insekten. Niet voor niks door de lezers van Condé Nast Traveler uitgeroepen tot een van de Top 15 Resorts in Zuid-Afrika voor 2025, als ‘een van hun favoriete plekken om wildlife te observeren in Zuid-Afrika’.

Dat exclusieve zie je ook terug in de lodge, zonder dat het een protserig vijfsterrenresort is dat zijn best doet om Afrika naar de achtergrond te dringen – eerder het omgekeerde. De zes Explorer Suites staan op palen, een meter of wat boven de grond, verbonden via houten plankieren, met middenin het hoofdgebouw, waar je eet. Elke suite, ongeveer 75 vierkante meter groot, is vernoemd naar een negentiende-eeuwse ontdekkingsreiziger – de mijne heette Livingstone. De inrichting speelt op die nostalgische toer: zware stoffen, donker hout, messingkleurige details, een badkuip op pootjes naast een openslaande deur. Een grote klamboe om het bed, eentje die ook buiten je nachtkastje valt.

Buiten je eigen plunge pool, een terras en soms een waterbokje dat op twintig meter afstand graast alsof jij er niet bent. Wat ook zo is: de dieren hier trekken zich weinig aan van de menselijke aanwezigheid. Slangen passeren rustig de plankieren, apen maken korte metten met alles wat je onbewaakt achterlaat. Er staan wel elektriciteitshekken om de lodge, vooral om de olifanten buiten te houden, maar een slimmerik weet inmiddels hoe dat te omzeilen: die tilt de draden op met zijn slagtanden, beukt de paal omver en komt binnen, met name in de winter, wanneer het stiller is. Maar exclusief en fijn luxueus, tot in details als een volle ijskast, een dagelijkse turn-down en persoonlijke boodschappen op je bed.

Het eten is zeer goed, 3x per dag, plus een high tea. Zei ik net dat het eten in het hoofdgebouw is? Meestal wel, maar niet altijd. De twee hoogtepunten vonden er juist niet plaats. Om te beginnen de braai, de barbecue, in de boma, een traditionele omheinde buitenruimte met in het midden een kampvuur. Eten met de paar andere gasten aan een lange tafel, waar je ook nog verrast wordt met een optreden van zang & dans van het personeel dat net nog het vlees aan het bereiden was en de wijn inschonk, onder een heldere sterrenhemel – hier geen last van lichtvervuiling.

Lees ook dit artikel: Ontdek het onovertroffen gelegen Tintswalo Atlantic in Kaapstad

En als je aan het eind van de avond rustig naar je suite wilt terug hobbelen, ware het niet dat ranger Rey even daarvoor nog even pesterig lachend meldde welke enge dieren we de 100 meter terug zouden kunnen tegenkomen. Luipaarden, aapjes, ja, maar ook krabvliegen en schorpioenen. ‘Je kunt ze herkennen aan hun ogen die in het donker oplichten als je er een zaklamp op richt.’ En zo mogelijk nog bijzonderder was -en nu verklap ik het ook voor u- de verrassing dat tijdens een ochtenddrive we niet terugreden naar de lodge voor het ontbijt, maar bleek dat die was opgezet aan een meertje, compleet met verse eieren en andere warme gerechten. Een mooiere ontbijtplek is nauwelijks denkbaar. Maar ook hier zag je op een eilandje in het meer, een meter of 50 van mijn kopje thee, wat krokodillen en nijlpaarden liggen en hoopte je dat die jongens al ontbeten hadden.

Hoe zit het met de duurzaamheid? Die is vanzelfsprekend goed voor elkaar, voor een lodge die zo duidelijk onderdeel uitmaakt van de machtige natuur. Het probeert nadrukkelijk de druk op het ecosysteem laag te houden, wat je al ziet in de benadering van de dieren: met respect. Ook merk je het op andere manieren. Zo steunt de lodge het Abundant Village Project, een initiatief dat zich richt op onderwijs en economische ontwikkeling in de omliggende gemeenschappen. Concreet betekent dat onder meer bijdragen aan lokale scholen, het opleiden van jonge mensen uit de regio tot ranger of lodgemedewerker, en het betrekken van lokale leveranciers bij de dagelijkse inkoop. Een deel van het personeel komt uit nabijgelegen dorpen en kijkt anders naar het Manyeleti-reservaat dan een ranger die van elders ingevlogen is – met meer kennis van de lokale context, maar ook met een persoonlijk belang bij het behoud ervan. Tintswalo, de naam van de lodge is afgeleid van een Shangaan-woord voor het gevoel van dankbaarheid en vrede dat je iemand schenkt die je iets waardevols geeft. Het is een beetje een mooie gedachte, die je pas echt begrijpt als je er een paar dagen in hebt gezeten.