Wanneer je je reis naar Suriname boekt, zal iedereen die er geweest is aan je vragen: ‘zit je in Torarica?’ Want het is heel simpel: dit hotel is het beroemdste van het land. En het meest Surinaamse.

Want er zijn -inmiddels- zeker ook andere hotels, maar die zijn van de grote internationale merken. Een tweede vraag die je zou kunnen krijgen is ‘in welke Torarica ga je logeren?’ Er zijn er namelijk 3, Resort, Eco en Royal, vlak naast elkaar, maar met elk een totaal ander smoel.

Laten we beginnen met Torarica Resort, het oudste broertje, uit ’62. Dat heet niet voor niets zo: het heeft niet alleen kamers, maar ook tennis- en padelbanen, een -airconditioned- gym, massageruimten en zelfs sauna’s voor wie Suriname te koud is. En een zwembad, het centrale punt van dit hotel. Het is rond en rondom kun je liggen in de bedjes, waar je een cocktail kunt vragen of een Parbo, het heerlijke Surinaamse bier, bij voorkeur gedronken uit een zogenaamde djogo, een literfles waaruit je deelt met de anderen. Een ring daarbuiten bevinden zich de terrassen van het hotel en het restaurant, onder een afdak dus in de schaduw. Hier wordt geluncht, wordt zakelijk ontmoet of af en toe gescholen voor de regen, want ook dat is Suriname: binnen een paar minuten kun je ineens getroffen worden door een goeie tropische bui – die gelukkig even later alweer voorbij is. Dat zwembad van Resort is op zondagmiddagen zelfs het centrum van de stad, want dan is hier het feestje, the place to be, dan komen de locals in vol ornaat en zijn de cocktails niet aan te slepen, wordt in bikini gedanst, DJ’s muziek steeds harder.

Het hotel zelf is goed, met zo’n 130 kamers verspreid over drie verdiepingen. Ruim, modern ingericht, schoon en met een sterke airco – alles wat je mag verwachten van een driesterrenhotel, waar je normaal gesproken, een beetje afhankelijk van het seizoen zo’n 150 euro per kamer betaalt. Je kunt er prima eten, vooral het ontbijt viel in de smaak. In het ontbijtbuffet vind je uiteraard natuurlijk yoghurt, verse vruchten en croissants, pannenkoekjes, thee & koffie en wordt ook op verzoek een omeletje voor je gebakken, maar je vindt er ook schalen vol Surinaamse lekkernijen. Denk aan sopropo (licht bittere groente, heel gezond), plantain, samosa’s, bakkeljauw (gezouten vis), teloh (gebakken cassave), viadu, bojo (cake van cocos), eksi kuku en sponscake. Loopt het water al in je mond?

De 3 Torarica’s liggen als gezegd op loopafstand van elkaar, maar verschillen enorm. Eco, uit ’97, is mijn favoriet. Aan het begin van het Eco-terrein, bij de ingang, vind je een fraai gerestaureerd koloniaal huis, met twee mooie veranda’s. ’s Avonds doet het dienst als restaurant, overdag als lounge – de koffie is er uitzonderlijk goed. Loop je verder op het lange pad naar de rivier, zie je de kamers in twee gebouwen. Twee galerijflats in feite: alle kamerdeuren aan de achterkant, alle balkonnetjes aan de voorkant. Kamers zijn basaal maar goed, met een prima bed, de onvermijdelijke tv (wanneer beginnen hotels die weg te halen?), douche en ijskast. En een airco, want ja het is er vaak 30 graden. Maar ik sliep liever met de balkondeur open, de hor dicht en voelde af en toe een zacht briesje de kamer binnen drijven.

Veel gasten doen Eco aan als eerste stop in Suriname, om daarna de jungle in te gaan. Bij Eco maak je een zachte landing, zit je eigenlijk al in de jungle: overal waar je kijkt zie je prachtige bomen, overal fladderen exotische vogels, van grietjebies tot aan kolibries. Waar Resort de gezelligheid van Paramaribo biedt, zie je bij Eco juist de rust en de natuur, die andere kant van het land. Rust, want goed om te weten: hier vind je weinig of geen kleine kinderen. Ontbijt doe je buiten, onder het rieten dak en is iets minder uitgebreid dan bij de buren, maar nog steeds prima. De fijnste plek ligt aan het eind van het pad, bij de rivier. Behalve een zwembadje -klein, maar prima om in af te koelen na een tropisch dagje- is hier een barretje. Deels weer onder een rieten dak, want de een heftige regenbui kan je altijd tegenkomen. Hier zit je aan de rivier, in de rust, met een drankje en een snack, waar af en toe een mooie vogel een kruimel van wil meepikken als je niet oppast. Beter wordt het niet.

En dan hebben we nog het jongste broertje, Torarica Royal. Het meest Europees en zakelijk van de drie, geopend in 2007. Dit hotel heeft vier sterren, heeft een bijna statige lobby, ruime en goed geoutilleerde kamers en een mooie palmentuin, compleet met vijvers vol exotische vissen, naast het zwembad. Dat het Royal heet, is al helemaal terecht nadat het koninklijk paar in november afgelopen jaar er verbleef tijdens het staatsbezoek.

Het fijnst aan Torarica is eigenlijk de sfeer. Gemoedelijk, het is als een dorpje. Iedereen groet elkaar, ook de meeste gasten. Meestal in een hoofdstedelijk hotel komen de gasten uit alle hoeken van de wereld, hier is de samenstelling tamelijk homogeen: voor het overgrote deel komt men uit Nederland, en is men vooral van Surinaamse afkomst. Dus is het er gezellig, niet formeel, wordt veel gekletst tussen tafels. Aan die goede sfeer draagt ook het personeel bij. Vriendelijk, behulpzaam, maar geen knipmessen.

Alle Torarica’s liggen in het oude stadshart van Paramaribo. Aan de overkant van de straat vind je de levendigheid -zeker in weekends- van de kroegen bij ’t Vat en restaurantjes in de Van Sommeldijcksestraat, met alle keukens die Suriname te bieden heeft (en dat zijn er veel!). Maar ook Fort Zeelandia, het presidentieel paleis -Surinames eigen White House!- en de Waag liggen op een paar honderd meter. Prima loopbaar, zeker in de ochtend of einde middag wanneer het ietsjes koeler is. Het centrum van Paramaribo staat op de Werelderfgoedlijst van Unesco Wereld, dankzij de prachtige houten huizen, de meeste in goede staat, sommige kunnen een lik verf gebruiken, met als hoogtepunt de imposante houten kathedraal. De grootste van Zuid-Amerika, geen spijker is daaraan te pas gekomen. Genoeg te doen in Paramaribo, genoeg te zien in Suriname, een schitterend en gastvrij land. Wat al helemaal gezegd kan worden van Torarica, of het nou Resort, Eco of Royal wordt!