Het staat op alle to-do-lijstjes voor Istanboel: ga naar de Prinsen-eilanden. Ze liggen op anderhalf uur varen in de Marmara Zee, een prachtige tocht met een comfortabele veerboot, waar je heerlijk op het dek kunt zitten, ook nog eens goedkoop -3 euro of zo. De meeste toeristen komen aan rond een uur of elf en vertrekken einde middag weer naar de stad. Terwijl het veel leuker is om een nachtje of twee te blijven
Want om te beginnen is het heerlijk rustig zonder de dagjesmensen en heb je het eiland voor jezelf. De vele restaurantjes die nog bomvol zaten voor de lunch, zijn ’s avonds rustig. En hoe prachtig is het om na het eten over de stille kades te lopen, zeebriesje in je gezicht en de lichtjes van wereldstad Istanboel aan de overkant?
Er zijn 9 Prinseneilanden, Büyükada is daarvan het grootste, maar nog steeds een pukkel in zee: slechts 5 vierkante kilometer, waar Schiermonnikoog, Neerlands kleinste Waddeneiland al ruim 40 km2 meet. Hier had vroeger de Istanboelse elite een zomerverblijf om de stadse hitte te ontvluchten, wat nog altijd goed te zien is, bijvoorbeeld op de Çankaya Caddesi, een prachtig lommerrijke laan waaraan elegante grote houten huizen liggen, met hun veranda’s en tuinen, de meeste gebouwd rond 1900. Ook uit die tijd dateert het Splendid Palace Hotel, een van de blikvangers van het eiland: al vanaf de veerboot zie je van mijlen ver de twee ronde koepeltorens en de karakteristieke witte façade, behangen vol balkonnetjes met rode deurtjes. Het ontwerp is geïnspireerd door het befaamde hotel Negresco in Nice. Dat had Kazim Pasha, de legendarische oprichter en Ottomaanse oorlogsheld, gezien tijdens zijn reizen door Europa en hij onder de indruk was geraakt van de grandeur van de Côte d’Azur.
Die grandeur heeft het Splendid ook. Met metershoge plafonds waaraan kroonluchters bungelen, een klassieke houten lift en een imposante entree. Goed voor te stellen dat hier vroeger de internationale jetset kwam, van koninklijke hoogheden tot Maria Callas. Het doet denken aan Grand Budapest Hotel, de film, met het verschil dat dit hotel echt is en je er een kamer kunt boeken. Niet eens zo heel erg duur, vanaf 350 euro, de meeste uitkijkend over zee. Drie sterren, voor wat het waard is, maar waarschijnlijk deel uitmakend van de Small Leading Hotel-group (SLH) vanaf volgend jaar.
En het hotel mag dan een oude dame zijn, het ziet er piekfijn uit, het visgraatparket en de trappen strak in de lak, de meeste kamers met net gerenoveerde badkamers, maar wel met antieke bedden en krakende kasten – de charme is gebleven. Met beneden een gezellige bar, een prima restaurant en in de tuin een zwembad met zout water. In het souterrain nog een café, dat deel uitmaakt maar waar vooral de locals ook voor een koffie of een drankje komen.
Een van de locals die je tegen zou kunnen komen is schrijver Orhan Pamuk: deze Nobelprijswinnaar woont op Büyükada. Zijn bekendste boek is Museum van de onschuld, en van dat boek is grappig genoeg sinds een aantal jaar een piepklein maar zeer populair museum in Galata, in Istanboel-Centrum dus. Niet allen Pamuk, het eiland heeft in de loop der eeuwen vele grote schrijvers en denkers getrokken, zoals Russisch revolutionair Leon Trotsky. Eilanden zijn goed voor inspiratie.
Wil je een seintje ontvangen als er een nieuw verhaal is?
Wil jij een seintje ontvangen als Mark een nieuw boeiend reisverhaal heeft geplaatst? Laat je e-mailadres achter en krijg een bericht in je mailbox.
Wat is er nog te doen op het eiland? Huur een fiets! Die worden overal aangeboden, kosten een euro of vier per uur. De Tour de Büyükada is maar een kilometer of tien, met af en toe een fiks klimmetje, dat wel. Auto’s kom je niet tegen, wel zo rustig: het eiland is zo goed als autovrij (op een zieken- politie- en brandweerauto na). De weg is bijna de hele tijd vlak langs zee, maar vaak ligt die een meter of 80 beneden. Zeer aanlokkelijk, maar helaas vaak onbereikbaar: de weinige strandjes die er zijn, zijn privé, in bezit van die mensen die ook die prachtige huizen hebben of horend bij hotel. Maar wees gerust: aan de zuidkust zijn twee barretjes langs de weg, je kunt ze niet missen. Vanaf daar loop je een minuut of tien naar beneden en vind je een piertje plus wat bedjes en een baretje met koud pils. Simpel, maar wil een mens nog meer?
Nog een laatste tip: eten in het Splendid Palace is goed, maar je kunt ook een tafel boeken bij Tiana, schuin tegenover het hotel. Meestal staat er goeie jazz op, vaak Turkse. Het is anders dan de meeste restaurants rondom het hoofdpleintje, want dat is een beetje een toeristenkermis. Tiana is sjieker, net als de charmante eigenaresse en je eet er uitstekend. Je eet er mezze natuurlijk, maar vooral vis, en je drinkt wijn van een grote wijnkaart met veel Turkse flessen.
Wil je een seintje ontvangen als er een nieuw verhaal is?
Wil jij een seintje ontvangen als Mark een nieuw boeiend reisverhaal heeft geplaatst? Laat je e-mailadres achter en krijg een bericht in je mailbox.
