Na wat gekronkel door het Zuid-Duitse Zwarte Woud, door half verlaten kuurdorpjes, neem je de oprijweg naar het dal van hotel Dollenberg. Nog een bocht en dan ineens zie je het liggen tegen de heuvel, een groot hotel in alpenstijl met over alle balkons een uitbundige rode bloemenzee.

In het rijtje masten voor de deur wappert een Amerikaanse vlag naast die van een Duitse, Engelse, Franse en Nederlandse: de halve wereld komt op bezoek in dit vijfsterrenhotel, Relais & Châteaux met bovendien een restaurant met twee Michelin-sterren.

Dat klinkt sjiek en duur, maar om met goed nieuws te beginnen: de kamers zijn opvallend vriendelijk geprijsd, want voor 250 euro ben je al welkom in een grote en comfortabele kamer, sommige -duurdere- zelfs met een privé-sauna. En nog meer fijn nieuws: Dollenberg is dichtbij, op maar 600 kilometer van Utrecht, dus op zo’n 5 uur rijden over de Autobahn, mooi als weekendbestemming of als tussenstop naar het verdere zuiden.

Dollenberg is meer dan een hotel, het is eigenlijk een dorpje op zich. Verspreid in een fraai park van zeven hectare, vind je om het hoofdgebouw een paar appartementhotels, maar ook een kapelletje met daar vlak naast een mooie receptiezaal, goed voor -u raadt het al- een trouwerij. Zelfs een restaurant aan de overkant van de vallei, de Renchtalhütte, hoort bij Dollenberg. Daar kom je te voet na een boswandeling van een uur of twee, maar ook kun je door een shuttletaxi, gebracht of gehaald worden. Dollenberg is de creatie van eigenaar Meinrad Schmiederer. In de jaren ’70 nam hij het hotel, toen piepklein, over van zijn vader en bouwde het stap voor stap uit. Schmiederer, een kloeke en keurige 70-er, is uiterst zichtbaar: minstens twee per dag maakt hij een rondje langs elke tafel voor een vrolijk Guten Morgen of Schönen Abend (maar ook zag ik hem in een golfkarretje door het park crossen en een groep gasten welkom heten bij de deur. De man heeft vermoedelijk een dubbelganger).

Bij binnenkomst een glas champagne -geen sekt!, bij mooi weer lig je op je bedje tussen palmbomen bij het zwembad of ga je een potje tennissen, ’s winters kun je een hele middag doorbrengen in de uitgebreide spa, ’s avonds eet je in het ‘gewone’ restaurant dat een bib gourmand heeft (de Michelin-onderscheiding voor een uitstekende prijs-kwaliteitverhouding) of ga je je te buiten aan foie gras en ree en in tweesterrentent Le Pavillion om moe en een beetje teut van de fenomenale regionale wijnen (Baden en Elzas) naar je kamer te waggelen waar je bed klaargemaakt is voor de nacht en er een chocolaatje op je kussen ligt. Kortom: een vijfsterren-behandeling.

Tegelijk bekruipt je links en rechts ook wel een beetje het all-inclusive-resort-gevoel – daar moet je van houden. Zo lees je elke ochtend in de Dollenberger Morgenpost, het vrolijke hotelkrantje dat onder je deur wordt geschoven, wat je die dag kunt doen: mee op excursie, bijvoorbeeld naar Baden-Baden of mee met de boswachter. Of er is aquajogging, een barbecue bij het zwembad of optredens. Ik maakte er eentje mee van Tom Robin, een one-man band die croont van Elvis tot Tom Jones, maar uiteraard ook Ich bin wie du eruit gooit, maar aan de hotelbar zit ook een wat ingetogener pianoman.

En nog even over die spa. Het dichtstbijzijnde dorpje is Bad Petersstal-Griesbach, een kuuroord zoals er vele waren in deze streek. Ze zijn allemaal een tikje uitgestorven sinds kuren uit de Krankenkasse, zeg maar het Ziekenfonds, is geschrapt. Maar de naam heeft de streek nog steeds, net als het heilzame water. Nu stroomt dat door de baden van Dollenberg. Het is eigenlijk wel de trots van Dollenberg -de grootste hotelwellness van Europa was het streven. Geen idee of dat gelukt is, maar 5.000 m2 is veel. En dik voor mekaar.

Adres Hotel Dollenberg