Mijn allereerste strandvakantie was in 1976, als jochie van acht. We gingen op Gran Canaria naar Playa del Inglés in een huisje dat volgens de brochure op vijf minuten van het strand was, maar in de praktijk een zware tocht duinwandeling van een half uur betekende. En op dag 2 moest ik naar de huisarts: dit bleke blonde jongetje was ernstig verbrand. De rest van de week zat ik in de schaduw te simmen naast het zwembad waarin mijn broertjes spartelden, want de dokter was duidelijk geweest: ‘No wasser, no sun’, wat ook meteen mijn eerste woordjes buitenlands waren. Nu, bijna 50 jaar later, zijn de belangrijkste talen nog steeds Engels en vooral Duits en las ik in Maspalomas een paar keer op een bord waar de Artzt was – daar was geen woord Spaans aan. Zou het dezelfde zijn?

Alleen maar 5-sterrenhotels

Maspalomas is het deftige broertje van Playa del Inglés, op 10 minuten rijden ontwikkeld vanaf de jaren ’90. Om tegenwicht te bieden aan het wat -goedkopere- massatoerisme mochten hier alleen maar vijf sterren-hotels de deuren openen en het allermooiste is Grand Hotel Residencia, Leading Hotel of the World-lid sinds opening in 2000. Vergeleken met de kolossen in de buurt, is het eigenlijk een boetiekhotel met 94 kamers en suites rondom een zwembad, met een uitstekend restaurant dat voor de helft uit terras bestaat, een grote lounge die voelt als een zitkamer, een bibliotheekje, een uitgebreide spa en een gym. Een dorpje, eigenlijk. Het is het geesteskind van Theo Gerlach, de Duitse eigenaar van Residencia en een aantal andere hotels onder de naam Seaside Collection. Het moest een plek zijn waar hij zelf ook graag zou komen en dat doet-ie: inmiddels 97, wandelt hij er nog geregeld rond, verblijvend in een kamer die toevallig vrij is. De kamers zijn zo comfortabel en luxueus als je mag verwachten van een Leading Hotel, met een groot en fijn bed, een ruime badkamer, zeker niet onpersoonlijk, maar eerder gezellig en sjiek op z’n Duits, maar wel in geel en blauw – de kleuren van het Gran Canaria. Wellicht zoals Hamburger Gerlach het thuis ook heeft.

De kamer

Een deftig dorpje

Het leven is aangenaam rustig en tamelijk overzichtelijk in Grand Hotel Residencia. Na het ontbijt installeren de meeste gasten zich op de bedjes rond het zwembad, lezen een Engelse of Duitse krant of een boek, nemen af en toe een duik, eten iets kleins bij de poolbar of doen de high tea in de lounge om een uur of vier en omdat de meeste gasten halfpension meldt men zich ’s avonds in het restaurant. Netjes gekleed, zeker niet in korte broek, de meeste mannen in een jasje, zoals het er sowieso heel beschaafd aan toegaat. In Residencia geen tatoeages, maar nog fijner: zelfs geen mobiele telefoons. Die liggen niet op de tafels, maar blijven in de kamer. Ook bij het zwembad wordt niet gebeld, hoor je niet de zenuwachtige piepjes van weer een ontvangen berichtje. Zoals er ook nergens loungemuziek klinkt om de boel te verhippen, in plaats zingt elke avond in de lounge een prima pianist wat klassiekers.

U vermoedde het misschien al, hier tref je weinig jonge stelletjes of kinderen (die zijn welkom, maar betalen het volle pond) en is de gemiddelde gast zo oud dat die gratis in het OV mag – al is de gemiddelde gast niet het type dat überhaupt de bus neemt. Op leeftijd, maar van het type kwiek. En met praatjes, ook naar elkaar: er is best veel onderling contact, wat mede komt doordat veel gasten -de meeste Duits, dan Engels en een wat verdwaalde Vlamingen of Hollanders- terugkerend zijn en elkaar hebben leren kennen in dit hoteldorpje. De gasten zijn gelijkgestemd, want ook al komen ze niet uit dezelfde landen, hun levensstijlen, auto’s en sporten verschillen niet zo veel.

De lounge

Gastronomisch van grote klasse

Dat de meeste gasten halfpension komen, is zeer begrijpelijk want het eten in Residencia is van uitzonderlijk hoog niveau. Het ontbijtbuffet is niet alleen uitgebreid, maar vooral erg verfijnd. Natuurlijk wordt er een eitje voor je gebakken, gekookt of gescramblet, maar zelden vind je zoveel verse vruchten, of zeker 10 verschillende jammetjes in weckpotjes, of zaden, van chia tot sesam. Of naast de croissants en patisserie ook onspaans donkerbruin brood, sowie zu Hause! ’s Avonds eet je uitstekend, met als hoogtepunt de tweewekelijks barbecue op zondag en woensdag. Geen verschroeide carbonaatje of sjasliek, maar wagju-vlees en veel vis: kreeft, zalm, zwaardvis, terwijl op de achtergrond een trio met gitaar Spaanse klassiekers speelt.

Het gros van het personeel werkt er al decennia, het verloop is minimaal. Kennelijk heeft het er naar de zin, wordt er goed voor hen gezorgd. En het is goed te merken: het is een geoliede machine, een zeer ingespeeld team. Ook fijn: het zijn geen slaafse jaknikkers, veel characters, die heel telkens weer de goeie toon vinden. Spreken ook bijna allemaal verschillende talen, men schakelt moeiteloos over van Spaans naar Engels of Duits, of zelfs Nederlands, geleerd wegens een ex-vriendin.

Als je dan toch even het hotel wil verlaten, door de grote poort, is in de omgeving genoeg te doen. Wandelen over de autovrije boulevard bijvoorbeeld, langs restaurantjes en winkeltjes waar je een nieuwe Rolex kan kopen, een Ralph Lauren-broek, maar ook paracetamol, bikini’s en zonnebrand. Je kunt er je geld vergokken in het casino, maar ook naar het strand, op een minuut of 10 lopen (echt! Geen half uur!). Of je gaat prachtige duinen in, pal achter het strand, een beschermd natuurgebied.

Hoofdingang van het hotel

En zeker ook groen

Het hotel neemt het klimaat serieus: op allerlei manieren probeert het water- en energiezuiniger te zijn. Heel praktisch door de airconditioning lager te zetten, door te werken met bewegingssensoren zodat lichten niet altijd aan blijven, door zuiniger te tuinen besproeien. En door slim gebruik van energie, namelijk door vrijgegeven warmte van bijvoorbeeld de airconditioning te benutten voor het zwembad. En voedselverspilling? Altijd een lastige in een hotel waar gasten verwachten dat bijvoorbeeld het ontbijtbuffet elke ochtend weer die hoorn van overvloed is. Maar op basis van verzamelde data heeft het steeds beter in kaart hoeveel eten er dagelijks precies nodig is. Steeds meer van dat eten komt uit eigen tuin (of in ieder geval van het eiland). Ook is Residencia behoorlijk innovatief als het gaat om gebruik van chemicaliën. Geen chloor in het zwembad, in plaats daarvan zorgt CO2 dat de zuurgraad op peil blijft. Stinkt ook een stuk minder, scheelt weer rode ogen. Dan ondersteunt het ook nog een aantal lokale goede doelen en dit alles leverde het hotel een Groen Label op van Leading Hotels of the World, plus tal van andere onderscheidingen.

Meer informatie over Seaside Grand Hotel Residencia

Een kamer in Grand Hotel Residencia kost, afhankelijk van het seizoen, vanaf ongeveer 500 euro.