Dublin, je bent er zo: anderhalf uur vliegen van Amsterdam en dan krijg je ook nog een uur tijdverschil cadeau (al moet je dat bij vertrek weer inleveren). Maar dichtbij, dat zou je zomaar vergeten. En een zeer fijne bestemming, al helemaal nu grote delen van Europa zeker in de zomer simpelweg te warm worden: het is een uitstekende plek voor een korte coolcation.

Trinity College

Er is genoeg te doen, de stad is enorm veelzijdig. Cultureel, culinair, historisch: Dublin heeft het allemaal. Compact, met verschillende buurten met echt een eigen identiteit. Temple Bar in het centrum, een buurt en geen bar, al is het verwarrend genoeg wel dé uitgaansbuurt, het hippe industriële Docklands en IFSC, de oude arbeidersbuurt de Liberties en de statige straten rond St. Stephen’s Green: allemaal eigen en anders.

In die laatste buurt ligt het monumentale Merrion Hotel, hoewel je er zomaar langs zou lopen. De voorgevel is lang, zeker 100 meter en fraai laat 18^de eeuws Georgean, maar er hangt geen groot bord, de naam van het hotel vind je discreet naast de voordeur. Het past wel een beetje bij dit hotel: niet opscheppen, geen uiterlijk vertoon, maar wel de zaken ongelofelijk goed voor elkaar hebben. Een klassiek vijfsterrenhotel, met zo’n 300 kamers, groot met een reusachtig bed, klassiek en comfortabel ingericht, de badkamer in marmer. Waar je je kamer elke avond klaargemaakt voor de nacht vindt, pantoffeltjes naast het bed, licht op schemerstand, chocolaatje op het kussen. Met verschillende restaurants, waarvan eentje, Patrick Guilbaud, twee Michelin-sterren heeft en wordt gezien als het beste van het land, en het andere, de Garden Room, wat eenvoudiger is – relatief dan. Met een spa, inclusief een 18-meter lang binnenbad.

Maar vooral een hotel dat leeft, en da’s best bijzonder voor eentje van deze statuur. Dat ligt voor een belangrijk deel aan het personeel, afkomstig uit echt de hele wereld, van Marokko, Italië, Brazilië tot Nederland, fijne en zeer goed opgeleide mensen. Het komt ook omdat er niet alleen hotelgasten rondlopen, maar ook Dubliners naar de spa en de fitness komen, of naar No. 23, de gezellige pub van het hotel. Of komen voor de lunch, in de binnentuin. En waarschijnlijk ook voor high tea. De art tea, moet ik zeggen, want hij staat dagelijks in het teken van de prachtige kunstcollectie van het hotel – een fraaie mix van hedendaagse werken en oude meesters, de meeste van eigen bodem. En voor de high tea kun je niet alleen kiezen uit een indrukwekkende lijst met heerlijke theesoorten (of champagne), eet je scones en sandwiches, maar heeft de patissier telkens drie kunstwerken nagemaakt in chocola of taartje. Sowieso is het eten van zeer hoog niveau, at ik bij het ontbijt de lekkerste yoghurt die ik ooit – uiteraard van Ierse bodem- maar ook een Irish Breakfast, met een worst, black and white pudding en bacon.

‘Doe maar voorzichtig,’ zei de portier vaderlijk vriendelijk. ’s Avonds fietsen, zonder licht, zonder helm, vond hij niet zo’n goed idee. Toch kreeg ik een van de hotelfietsen mee en ging fietsen prima, want de stad kent steeds meer fietsbaden, door het centrum, langs de Liffy. Want ik wilde die avond Dublins muziekscene zien, dat was mijn missie. Om je een idee te geven hoe belangrijk muziek is voor de Ieren: waar de reiziger op Schiphol verwelkomd wordt met foto’s van tulpen en molens, loop je hier langs grote foto’s van U2, Sinéad O’Conner, Van Morrison, hoor je hun muziek.

Op elke willekeurige avond zijn er optredens in de stad, bijvoorbeeld in The Cobblestone, een legendarische kroeg, waar muzikanten binnendruppelen en spontaan met elkaar beginnen te spelen. Of O’Donoghue, om de hoek bij The Merrion. Maar ook op straat, bij voorbeeld op Grafton Street, de lokale Kalverstraat, stuit je om de paar honderd meter op een jongen met gitaar en een stem die zo in Ziggo Dome had kunnen staan.

The Cobblestone Smithfield

Genoeg te doen in Dublin. Bezoek zeker Trinity College, een van de oudste universiteiten van Europa, opgericht in 1592. Beste met een gids, de meeste zijn net afgestudeerd en rondleidingen beginnen op het grote plein midden op de campus. In een uurtje tijd loop je door de geschiedenis, van de rivaliteit tussen de verschillende clubs, de beroemde oud-studenten, zoals Bram Stoker, Samuel Becket, Oscar Wilde, door verschillende faculteitsgebouwen en langs het cricket- en rugbyveld, midden in de stad. En hoor je nog eens wat: dat je met een beurs vijf jaar gratis onderwijs krijgt, maar ook een kamer op de campus, elke dag te eten + een pint Guinness. Alleen valt dit maar 70 studenten per jaar toe, op 10.000 aanvragen. Ook erg leuk is het Little Museum of Dublin aan St Stephen’s Green. Overzichtelijk klein & fijn in een Georgian townhouse, verdeeld over drie verdiepingen keer twee kamers, loop je door de geschiedenis van Dublin/Ierland, aan de hand van geluidsfragmenten, posters, foto’s en andere parafernalia, met een geestige en theatrale rondleiding. Er is een hele kamer gewijd aan U2, want ja, muziek, die is als gezegd belangrijk in Ierland.

En dan het eten. Een prachtige manier om daarover meer te weten te komen en tegelijk zo’n beetje alles over de geschiedenis van Dublin/Ierland te weten te komen, is met een walking food tour -walkingfoodtours.ie- door Kevin (of een van zijn twee assistenten, net zo goed). Beginnen in de Liberties en via de heerlijkste streetfoodtentjes terug naar het centrum. Fish & chips zoals je nooit at, ijs van zuivel van de beste Ierse koeien en veel verhalen over drank. Over whiskey, bijvoorbeeld. Met een e, want whisky is Schots. Die e staat voor excellence, zeggen ze. Is chauvinisme een Frans woord? Kortom, genoeg te doen. En ben je klaar in Dublin? Met de trein is Dublin iets meer dan 2 uur verderop. Ik denk dat je minstens een week naar Ierland moet.