Voor je plezier om 4 uur ’s ochtends worden wakker getoeterd, het kan. Het was nog donker toen we in de grote verbouwde jeep stapten – koud ook, maar uiteraard lag een poncho klaar, zoals voortdurend aan alles werd gedacht. Heuvel op, vallei in, stuiterend over de dirtroads, over hobbels, dan weer behoedzaam langs een troep springbokkies.

Gondwana Game Reserve is een Big 5-park, al kregen we het luipaard nooit te zien, die is echt te schuw. De leeuwen wel, als we geluk hadden. Als we heel goed opletten. Vijf leeuwen zijn er maar in dat natuurreservaat, 11.000 hectare groot. Een mannetje, twee leeuwinnen en twee welpen. Weinig? Tja, het kan niet anders: die leeuwen staan aan de top van de voedselketen en zouden anders het reservaat leeg vreten. De balans is delicaat.

Maar goed, ’s ochtends voor het krieken van de dag gingen we opzoek, 5 gasten onder leiding van gids Brendan. En ja, we smokkelen een beetje, want de leeuw heeft een zendertje om zijn nek hangen. Als we maar dicht genoeg in de buurt kwamen, ving de antenne die Brendan af en toe richtte, als een wichelroede, zijn signaal op. Gisteren waren we al in de buurt, het signaal was sterk, maar moesten we onverrichter zake terug. Toch niets gevonden. En vandaag, ineens, na ruim twee uur rijden, stilstaan, speuren, daar zagen we de leeuwin lopen in het dichte bos, en daar lag haar man, niet op- of omkijkend. Die had kennelijk net gegeten en dus 60 kilo vlees in zijn buik.

Het was een van de vele hoogtepunten van mijn verblijf in Gondwana. Zes jaar geleden was het gebied nog woestenij, met slechts hier en daar een keutelboerderijtje, totdat een Zuid-Afrikaans-Amerikaans stel, Mark en Wendy Rutherfoord, die elkaar per prachtig toeval ontmoetten, een zelfde droom bleken te hebben en die met de hulp van enkele investeerders in 2014 wisten te realiseren: een paradijselijk natuurreservaat, op slechts 4 uur rijden van Kaapstad aan de Gardenroute.

Gondwana heeft natuurlijk ook gewone lodges, een stuk of 15 verspreid rond een fijn zwembad, restaurant en lounge, maar ik verbleef een tandje extra eco: in een tentenkamp in een uithoek van het reservaat. Maar denk niet aan een camping, denk niet aan een broeierige tent met scheerlijnen. Hier een fijn bed –dat elke dag strak opgemaakt wordt, inclusief een turn-down voor je gaat slapen- een badkamertje en een wc. Een eigen veranda. Dit is pas glamping, denk ik, 5 sterren.

En hoewel het tentenkamp volledig afgesloten is van water en elektriciteit en voornamelijk draait op zonnepanelen, is ook het eten van hoge kwaliteit: drie keer per dag bakt en kookt kok Abu en zijn maatje Andisao voor de gasten van de vier tenten, gezond & afwisselend, van omeletten tot vis, van taarten tot verse croissantjes, van vegetarisch tot een braai – uiteraard. Met koude biertjes en heerlijke wijn, want dit is Zuid-Afrika. Het belangrijkste verschil met een vijf sterren-hotel is misschien de afwezigheid van WiFi, of zelfs de mogelijkheid te bellen (of gebeld te worden): te ver verwijderd van de beschaafde wereld. En ook dat was eigenlijk heel erg fijn.

Maar in Gondwana draait het niet om het eten, maar om de natuur. Spotten we roofvogels. Reden we stapvoets maar rakelings langs enkele grazende olifanten. Of kwamen we gevaarlijk dichtbij een kudde buffels, die gelukkig onze jeep als een groot dier zien, maar o wee wanneer je een stap daaruit zou zetten. Van gids Brendan moesten we niet alleen oog hebben voor die grote jongens, maar ook voor iets spectaculairs als een bijzondere spin, wier web zo sterk is dat wetenschappelijk onderzoek is gedaan om er kogelvrije vesten van te maken. Of voor planten met medicinale werking, waarschijnlijk zelfs tegen Covid.

Brendan, een tanige dertiger met een rood baardje, in khaki uiteraard, weet alles van elk dier en elk plant. Stopt de wagen dus om de 100 meter om ons op iets bijzonders te wijzen, laat ons uitstappen om olifantenpoep te analyseren: het vertelt ons de leeftijd en het geslacht. En rijdt het gevaarte aan het einde van de dag naar een plek met ongelofelijk mooi uitzicht voor de sundowner – dit is Zuid-Afrika. Zagen we met een gin & tonic in de hand zo ver als Mossel Bay, waar de zon in de oceaan zakt.

En daarna, for something completely different, naar Fancourt. Niet om bij te komen, niet om uit te rusten, want dit hotel, op ongeveer een uurtje rijden, vlakbij George, biedt dit vijf-sterren golfhotel drie top 18-hole banen, waaronder The Links, volgens kenners de allermooiste van het land – wat in Zuid-Afrika nogal wat zegt. Verbleef in een van de zeer comfortabele appartementen, op een paar minuten lopen van het hoofdgebouw. En ach, lopen: als je wilt, kun je altijd worden opgehaald in een van de golfkarretjes – binnen een paar minuten staat er eentje voor je neus. Fancourt is sowieso een geoliede machine met uitstekend personeel dat de volgende dag nog precies weet hoe je je thee graag wil (green, please), al hielp het misschien dat normale mensen ’s ochtends koffie drinken en het door corona bovendien lang niet vol was.

Ik ben een matig golfer, maar pro Matt maakte mijn swing in een half uur een flink stuk beter. Dat kan die bij jou vast ook. En ben je geen golfer, ga dan zwemmen, tennissen, wordt gemasseerd en zie vanaf het terras van de clublounge hoe echte golfers de prachtige 18^e hole slechten.

Adres van Gondwana Game Reserve

Adres van Fancourt