Het zou gaan stormen, zo hard dat de veerboten naar Napels de volgende dag niet konden uitvaren. En moest ik nog een extra dag op Capri blijven – bepaald geen straf, zeker niet als je een kamer hebt in het Quisisana, het beroemdste hotel van het eiland.

Vanuit mijn bedje bij het zwembad, fijn in de nazomerzon, zag ik beneden inderdaad wat witte koppen op de golven, maar in deze hoek van het eiland bleven de palmen keurig overeind. Eigenlijk had die storm alleen maar voordelen, want die zorgde er ook voor dat de cruiseschepen hun dagelijkse hordes dagjesmensen niet konden uitpoepen in Capri’s smalle straatjes.

Twee dagen eerder had een hydrofoil, een snelle ferry, me in een prachtig tochtje van een minuut of 50 me gebracht. De -nog altijd actieve- Vesuvius op bakboord, Amalfi om het hoekje en recht vooruit het haventje van Capri, waar het krioelt van komende en gaande mensen en het me niets zou verbazen als eens in de zoveel tijd iemand met koffer en al van de kade af flikkert. Met de funicolare omhoog, om 275 meter hogerop aan te komen op Capri’s pittoreske dorpspleintje, de Piazzetta. Vijf minuten wandelen langs boetiekjes van Louis Vuitton, Philippe Patek en Chanel, langs mensen die eruitzien of ze in die winkels ook echt iets kunnen uitgeven – het gehalte mooi & rijk is hoog.

Om vervolgens te stuiten op Grand Hotel Quisisana, niet te missen: het grote en legendarische terras ligt pal voor de deur. Altijd vol, want de ideale plek om vanachter een espresso of cocktail het gedoe op straat goed in de gaten te houden, of het nu voorbij slenterende mensen zijn of elektrische karretjes die koffers vervoeren.

Ook de ambulance kwam een keertje langs, ook elektrisch en smal genoeg. Maar stap je eenmaal binnen, betreed je een andere wereld: groots en kalm, een grote hal voor een grote marmeren trap, verderop een grote lobby en links een bar. Quisisana is een oud hotel, maar ooit, in 1845, gebouwd als sanatorium in de tijd dat de elite niet langer graag spierwit wilde blijven, maar het idee dat zon gezond is terrein won. Een groot pand, met over 3 verdiepingen zo’n 140 kamers. Uiteraard met een buitenzwembad, maar ook een fijne spa met binnenbad en -dat vond ik het mooiste- een groot aquarium in de sauna. De kamers zijn ruim, ook de eenvoudigste en hebben een balkon. Mooi ingericht, met een opvallende blauwwitte tegelvloer.

Het leukste aan het hotel?

Grand Hotel Quisisana is lid van de Leading Hotels of the World-groep, het beste op het eiland. Had dus de groten der aarde als gast. Aan de ene kant is het hotel daar open over en zie je op de gang foto’s met Brigitte Bardot, Jacky Kennedy, Rod Steward en de G7-top die onder leiding van president Meloni daar plaats vond, maar aan de andere kant doen ze geheimzinnig en discreet over de bezoeken van Michael Caine of Jennifer Lopez, of alle Italiaanse beroemdheden. Of dat Andre Agassi en Steffi Graf er waren en uiteraard ook een balletje sloegen. De meeste gasten komen terug, jaar na jaar, voelen zich er thuis. Komt ook door het personeel, dat supergoed is: het onthoudt niet alleen je naam, maar ook de thee die je drinkt en waarschijnlijk ook dat Mister Jones uit Londen altijd die en die gin drinkt met z’n tonic. Het personeel werkt er in de meeste gevallen al decennia, vaak gaat het van vader op zoon. Het leukste aan het hotel? Dat vind ik borreltijd, zittend op het terras. Er gebeurt van alles, de drankjes zijn goed, maar vooral de snacks die rondgaan: wat caprese-sla -logisch- aan een stokje, lekker als je ‘m nooit at, en zalm uit de Faeröer – dan weet je weer even dat je in een vijfsterrenhotel bent.

Genoeg te doen op Capri, zeker voor een paar dagen. De bekendste trekpleister? De Grotta Azurra, de Blauwe Grot, natuurlijk! Een grot waar het water zo blauw is, dat je denkt dat je in een schilderij belandt. Tip: ga vroeg om de drukte te vermijden. Blijf je liever aan land, neem dan de bus naar Anacapri, het andere -minder mondaine- dorpje op het eiland, 15 minuten verderop. Daar biedt de Monte Solaro een adembenemend uitzicht over de baai van Napels. En die klim naar bijna 600 meter – of stoeltjeslift, voor de luie reiziger – is het zweet meer dan waard.

Is het een beetje duurzaam?

Ja, verrassend genoeg voor zo’n oude dame. Soms gedwongen, zoals na het begin van de Oekraïne-oorlog. Die deed zoals we ook in Nederland weten, de energieprijzen omhoogschieten, dus legde het hotel in allerijl zonnepanelen op de daken, met als resultaat dat waar vroeger 100 liter diesel per dag werd gebruikt, dat nu 0 is. De elektriciteit is groen, en de airco staat altijd aan. Altijd aan!? Ja, het is zuiniger om die standaard op een niet overdreven lage temperatuur aan te hebben staan, dan voortdurend te moeten ingrijpen. Scheelt 40%. In de tuin staan 46 fruitbomen, dat scheelt ook. En mijn stokpaardje: iets dat mooi en oud is goed onderhouden, is duurzaam. En dat doen ze bij Quisisana: de familie investeert zeer veel, verdieping voor verdieping wordt opgeknapt – en dan van voren af aan weer verder. Grand Hotel Quisisana is nooit af.

Locatie Grand Hotel Quisisana

Kamers in Grand Hotel Quisisana kosten van 580 euro, in het laagseizoen