De Klosterwanderweg ontdek je zo langzaam als mogelijk

Stapje-voor-stapje: Met dit motto kunnen wandelaars hun hart ophalen. Met de uitbreiding van de Harzer Kloosterwandeling werd een nieuwe etappe geopend. Deze beslaat de 22 kilometer lange route van Quedlinburg naar Halberstadt. Het eindigt bij een vergeten kloosterkerk en een bekende middeleeuwse domstad met een schitterend slot.

Zeven in één keer

Onder dit motto kunt u nu in het hart van Duitsland uw wandelschoenen aantrekken, want de Harz Kloosterwandelroute is uitgebreid met een zevende deel. Nieuw is de langste etappe op 22 kilometer van Quedlinburg naar Halberstadt in Sachsen-Anhalt. Het sluit schitterend af met een vergeten kloosterkerk en een wereldberoemde middeleeuwse kathedraalschat.

In het sprookje doodde het dappere kleermakertje ooit zeven vliegen die op zijn pruimenjambrood zaten. Toen ging ze de wereld in om de uitdagingen van het leven slim, moedig en moedig het hoofd te bieden. Was het onbekende landschap waar het kleermakertje doorheen reisde het Harzgebergte? In ieder geval zijn daar ook intelligentie, moed en lef nodig. Intelligentie om de weg te vinden als de batterij van de smartphone leeg is en er alleen een zwart display zichtbaar is in plaats van de wandelroute. Moed om zelfs de 116 kilometer, die is opgedeeld in zeven etappes, aan te pakken. En tot slot de moed om tot het einde toe te volharden. Omdat het mij aan lef en lef ontbreekt, loop ik de zeven etappes niet zeven opeenvolgende dagen consequent, maar in stukjes en beetjes. Soms één fase, soms twee. Dit beschermt mijn voeten en geeft me tijd om te verspillen. Ik heb het nodig voor een extra stuk taart op een caféterras in Abbenrode, een lange zwempauze in de thermen in Thale, een uitwisseling van ervaringen met het pelgrimsvrouwenduo in Wernigerode of een praatje met een ezelwandelgroep bij de Teufelsmauer bij de Blankenburg.

Plaatsen van spiritualiteit

De uitdaging die ik mezelf heb gesteld is om niet in de kortst mogelijke tijd de volgende mijlpaal te bereiken. In plaats daarvan wil ik oefenen met stilstaan, onderbrekingen toestaan ​​en omwegen maken. Een half uurtje op het gras liggen en naar de wolken kijken maakt het lopen niet makkelijker, maar wel de ervaring rijker.

Ik krijg het gevoel dat hemel en aarde elkaar raken als ik in een van de kloosters sta die als parels aan een touwtje langs de route staan. Deze kloosters hebben eeuwenlang de culturele en economische ontwikkeling van de Harz bepaald. Tegenwoordig wonen hier geen nonnen of monniken, maar wandelaars en pelgrims dompelen zich onder in de geschiedenis. Je wandelt door geurige kloostertuinen, gotische kloostergangen en stopt bij fascinerende kerken. “Michaelstein, Drübeck, Gernrode… er zijn veel bijzondere plekken van spiritualiteit op deze route waar je kracht kunt putten”, zegt Melanie Krilleke van de Harz Tourism Association (HTV), die de culturele route beheert en heeft gewandeld of gefietst alle fasen zelf. “Bedevaart is trendy sinds het succesvolle boek ‘Ik zal weg zijn’ van Hape Kerkeling. Mensen verlangen naar rust en duidelijkheid en vinden die op dit pad, dat nog steeds als een insidertip geldt omdat het er niet te druk is.” Op verschillende punten langs de route nodigen engelenbanken pelgrims en wandelaars uit om te blijven hangen en hen te begroeten met hun woorden van zegen moet inspireren en inspireren.

Het klooster in de kelder

Eigenlijk zou ik nu graag vleugels willen hebben, want de jongste en laatste etappe van de Harz Kloosterwandelroute, die van Quedlinburg naar Halberstadt loopt, is vanaf het begin zwaar. Nadat ik 107 treden op de Quedlinburger Münzenberg heb beklommen, branden de spieren in mijn dijen en snak ik naar lucht. Bovenaan word ik in ieder geval beloond met uitzicht over de stad en omgeving. En met een ontdekking: onder ogenschijnlijk normale woongebouwen werden de overblijfselen van een kloosterkerk blootgelegd.

Een bezoek aan het kleine museum op de Münzenberg maakt duidelijk: op deze plek werd in 986 een benedictijnenklooster gesticht, waarvan de Mariakerk tot de 16e eeuw in gebruik was. Het werd gedeeltelijk verwoest tijdens de onrust van de Boerenoorlog en raakte daarna in verval. In de daaropvolgende eeuwen werden er verschillende woongebouwen over het klooster heen gebouwd, waardoor het in de vergetelheid raakte. Pas toen een echtpaar hier in de jaren na de hereniging een vervallen huis kocht, stuitten ze in de kelder op de fundamenten van de voormalige kloosterkerk. Wat overblijft van de romaanse schat is opgegraven en bewaard gebleven. Tegenwoordig zijn de meeste kerkruïnes blootgelegd en kunnen worden bezocht. Zogenaamde hoofdnisgraven laten zien hoe rijke mensen in de middeleeuwen werden begraven.

15 stempelpunten langs de route

Onder de indruk van het idee dat mensen boven een begraafplaats woonden zonder het te weten, vergeet ik bijna de museummedewerker te vragen naar de rode postzegeldoos. Ik vind het een beetje verborgen in de smalle binnenplaats. Er moeten in totaal 15 postzegels worden verzameld in het kleine kloosterwandelpadboekje, dat online kan worden gekocht in de Harzer Wandernadel-winkel en in de toeristische informatiecentra in de regio. Er is ook een wandelkaart die op redelijke schaal de gehele langlaufroute van Nedersaksen naar Saksen-Anhalt toont. Ook alternatieve routes, stop- en overnachtingsplaatsen staan ​​hier vermeld.

 

 

Toch vertrouw ik het liefst op mijn smartphone en de bijbehorende app omdat het in- en uitpakken van de kaart voor mij te ingewikkeld is. Het leidt me feilloos van Münzenberg met zijn ansichtkaart-perfecte en Instagram-waardige vakwerkhuizen naar Quedlinburg en de stad uit. Het is raadzaam om eten te kopen in de laatste supermarkt voordat u de stad verlaat, zodat de volgende 20 kilometer niet letterlijk droog blijft.

Op smalle paden

De etappe naar Halberstadt bevat geen koffie en gebak, maar voedt wel de zintuigen. Alles is groen, tjilpt en zoemt. Eerst ruikt het naar daslook en vochtige grond, daarna blaast de wind de geuren weg. Voor mij ligt een smal pad dat aanvankelijk door een bos slingert en later door het wilde, romantische, open landschap op de top van een bergkam. De lokale bevolking weet Steinholz, Harslebener Berge, Hinterberge en Thekenberge van elkaar te onderscheiden. Ik verwonder me over de weidse uitzichten over het land – ongeacht de naam van de grond waarop ik loop.

Koolzaadvelden en Adonis-rozen bloeien hier in het voorjaar en de heide bloeit in de nazomer. Het landschap met zijn rotsen doet hier en daar denken aan de setting van een westernfilm, maar er komt geen cowboy aanrijden. Nergens een ziel. Ik zou graag wat gezelschap willen hebben, want na elf à twaalf kilometer worden mijn voeten kreupel en geeft mijn rechter achillespees aan dat hij liever op de bank wil liggen.

Schat in zicht

Halberstadt is nog steeds niet in zicht. Mijn motivatie stokt en mijn humeur begint te dalen. Een pelgrimvriend vertelde me dat op zulke momenten twee dingen helpen: óf je zit aan de kant van het pad en huilt tien minuten lang, óf je stelt je de mooiste beloningen voor die je te wachten staan ​​op je bestemming. Ik kies voor het laatste en zeg ‘spaghetti, badkuip, boek, bed’ terwijl ik loop als een mantra of magische formule. Mijn voeten willen nu echt verder.

Bij Langenstein besluit ik het uitkijkpunt “Gläserner Mönch” in de Thekenbergen te negeren – ook al past een rots die op een monnik met een kap lijkt uitstekend bij het kloosterwandelpad. Tegenwoordig kan ik de schijnbaar eindeloze trappen die naar boven leiden niet meer aan. Het Belvedere en het jachthuis in het Landschapspark Spiegelsberge geven me een adempauze met uitzicht – zij het zonder een inspannende klim.

 

 

Vanaf hier gaat het pad alleen maar bergafwaarts, mijn humeur gaat bergopwaarts. Mijn hart maakt een sprongetje op het Domplein van Halberstadt. Naast de ingang van de kathedraal, die de grootste middeleeuwse kathedraalschat buiten het Vaticaan herbergt, kan ik de voorlaatste stempel van het podium in mijn boekje zetten. Na vijf uur wandelen zal de schat die mijn volledige aandacht nodig heeft echter tot morgen moeten wachten.

Hoorbaar vertrouwen aan de finish

Vermoeid loop ik richting mijn bestemming langs vakwerkhuizen uit vijf eeuwen en het Berend Lehmann Museum, dat gewijd is aan de Joodse geschiedenis van de stad. Het meer dan 1000 jaar oude Burchardi-klooster, ooit gesticht door cisterciënzers, herbergt nu een waanzinnig kunstproject dat muzikanten, musicologen en filosofen fascineert: in de voormalige kloosterkerk wordt het langzaamste muziekstuk ter wereld gespeeld, gecomponeerd door de Amerikaanse kunstenaar John Cage. Het is de bedoeling dat het 639 jaar zal duren. Er is hoorbaar vertrouwen.

Het diepe gebrom van het orgel dringt tot in mijn oren, de stralen van de late middagzon schijnen door de kerkramen. Wat een ontvangst. Volgens de instructies van de componist moet het stuk zo langzaam mogelijk worden gespeeld. Ik denk dat dit ook voor hardlopen geldt. Het leven heeft genoeg haast. Uitgeput ga ik op het gras op de binnenplaats van het klooster liggen en sluit even mijn ogen. Als het dappere kleermakertje nu maar eens met een pruimenjambrood zou komen.

 

 

 

 

 

Comments are closed.