Istanboel is een stad van veelvouden

Zeventien miljoen inwoners, drieduizend moskeeën, honderdduizend straathonden. Het Turkse Istanboel is een stad van grote getallen. Royan ging onlangs op verkenning om de stad te leren kennen.

Kerk en moskee in Istanboel

Constantinopel

Slechts een klein deel van Turkije ligt in Europa. Het andere deel behoort tot Azië. De stad Istanboel ligt al duizenden jaren net op de grens tussen de twee continenten. Bijna 2700 jaar geleden werd de stad door de Grieken gesticht onder de naam Byzantium. Macedoniërs en later Romeinen veroverden de stad die verder zou gaan als Constantinopel. De christelijke stad viel in de 13e eeuw ten prooi aan de kruisvaarders en twee eeuwen later aan de Ottomanen. Met dat laatste werd het een islamitische stad. Het einde van de eerste wereldoorlog betekende tevens het einde van het Ottomaanse rijk en het begin van het moderne Turkije. In de jaren 30 van de vorige eeuw werd Constantinopel omgedoopt in Istanboel. Het was het einde van een lange en heroïsche geschiedenis. De geschiedenis is echter nog volop aanwezig in alle kleine straatjes van deze wereldstad en alhoewel 90% van de bevolking moslim is zijn de christelijke sporen van het rijke verleden niet uitgewist.

Vissers op de Galatabrug

Stadswandeling

Bij een stedentrip is de ideale manier om snel een stad te leren kennen het deelnemen aan een zogenaamde free walking tour. Je hoeft je niet vooraf aan te melden en je bepaalt zelf wat je de gids daarna als fooi of beloning geeft. Al wandelend zie je in een paar uur wat highlights van de stad en krijg je tips voor andere bezienswaardigheden. De walking tour van Istanboel leidde ons meteen al naar de fenomenale Haghia Sophia, daar waar geschiedenis, christendom en islam samenkomen. Deze kerk van de Heilige Wijsheid domineert de stad en werd in het jaar 537 ingewijd door de Romeinse keizer Justinianus. 55 meter boven de vloer zweeft de voor toen grootste koepel ter wereld. In de 15e eeuw werd de kerk omgebouwd tot een moskee en verschenen de minaretten.

De Haghia Sophia

Alhoewel er door de tijd veel van de christelijke kenmerken verloren zijn gegaan, zijn er toch nog prachtige Byzantijnse mozaïeken overgebleven. Ze geven je in eerste instantie het gevoel dat je een katholieke kerk betreedt. Even later moeten de schoenen uit en bevind je je toch in een reusachtige moskee die in bouwstijlen en versieringen twee godsdiensten verenigt. Het lijkt ook helemaal niet te bijten. De Haghia Sophia is open voor al het publiek en zowel de ouderdom als de grootsheid maken indruk op iedere bezoeker. Wanneer je een bezoek aan Istanboel begint met dit bouwwerk, kan de rest alleen nog maar tegenvallen zou je denken. Gelukkig is het niet zo.

Kerk en moskee

Moskeeën

Op het Sultanahmetplein staat de Blauwe Moskee met haar zes minaretten pal tegenover de oude Byzantijnse kerk. Deze moskee uit de 17e eeuw dankt haar naam aan het blauwe tegelwerk aan de binnenkant. De moskee straalt grootsheid uit en kent een wereldwijde faam.

De betoverende Blauwe Moskee in de avond

Iets verder ligt nog een grote moskee, die van Süleymaniye. Dit 16e eeuwse bouwwerk domineert de Bosporus, het water dat de Zwarte Zee en de Zee van Marmara verbindt. Vijf keer per dag vindt het gebed plaats en wanneer de gezongen gebeden vanuit de luidsprekers op de minaretten ten gehore worden gebracht, bevind je je niet alleen in een andere wereld maar ook in een betoverende wereld. De moskeeën van Istanboel, groot en klein, geven de stad een bijzonder karakter.

Süleymaniyemoskee

Hippodroom

Van het hippodroom dat in de 3e eeuw werd aangelegd in Constantinopel is weinig meer over. Contouren en een paar oude wallen laten zien dat hier ooit een paardenrenbaan was. De obelisk, de slangenzuil en de zuil van Constantinus Porphyrogenitus staan er nog, onverstoord door de eeuwen en telkens weer gerestaureerd. Door de hele stad tref je nog zuilen en beelden die herinneren aan de Romeinse tijd. De stad voelt dan ook wat Romeins aan met de smalle en kronkelende straten, ongelijke straatstenen, kleine winkels en geringe ruimte voor modern verkeer.

De zuil van Constantinus Porphyrogenitus

Oriëntaals

De stad voelt naast Romeins ook oriëntaals aan. Dat komt enerzijds door de islamitische cultuur die voor een groot deel aanwezig is maar ook door de vele winkeltjes waar van alles wordt aangeboden: van suikergoed tot kruiden, goud, zilver, kasjmier, koffie of thee.

Kleurrijk suikergoed

Aan de overkant van het water ligt Azië en een kleine boottocht geeft je de kans om even van continent te wisselen. Heel veel anders is het daar echter niet want het is nog steeds Istanboel.

Uitzicht over Azië

Wanneer je de Gouden Hoorn oversteekt, een zijtak van de Bosphorus, kom je in nog een Europees deel van Istanboel. Op de brug staan talloze vissers met hun hengels en onderaan de brug bevinden zich veel restaurants. Aan de overkant staat de Galata-toren die al van verre te zien is. De toren werd gebouwd in de 6e eeuw om de scheepvaart in de gaten te houden. Zoals overal in de bruisende stad heb je ook hier veel terrasjes en restaurants waar je koffie en thee kunt drinken of kunt genieten van de alom aanwezige en aangeprezen kebab. Turkse wijn bij de maaltijd is trouwens verrassend lekker.

De Galata-toren

Een klein straatje (Hoca Tahsin) dat wordt overschaduwd door geopende en hangende paraplu’s doet je denken aan andere steden in Europa. De kleuren en nieuwe tradities waaien over.

Gekleurde paraplu’s

Bewoners

Onder al die bewoners van de stad bevinden zich ook honderdduizenden honden en katten die vredig door de stad zwerven. Ze worden niet verjaagd en niet opgesloten. Ze horen bij het straatbeeld en ze worden zelfs beschermd en verzorgd. Veel van de grote honden die argeloos tussen de mensen doorlopen zien er opvallend goed verzorgd uit. De meeste dragen een chip in het oor.

Een straatkatje geniet van de herfstzon

Grand Bazaar

De drukste plek is mogelijk de Grand Bazaar die in de 15e eeuw al opgericht werd. Het is een doolhof aan straatjes met allerlei winkeltjes, zowel onder als boven de grond. Hier kun je echt van alles vinden maar je kunt er ook makkelijk de weg kwijtraken. Je neemt er als ware een menselijk bad dat je eigenlijk niet wilt missen als je in deze grote stad komt. Er wordt van alles aangeboden maar er wordt niet aangedrongen. Het is daarom niet vervelend. Om een souvenir te kopen is dit de ideale plek. Maar ook voor een glas thee of een kop sterke Turkse koffie is dit een mooi gebied in de stad.

Eén van de ingangen naar de grand Bazaar

Voor een stedentripje binnen en buiten Europa is Istanboel een meer dan aangewezen bestemming. De sfeer die er hangt is die van twee werelden. Je vindt er de gastvrijheid uit het oosten maar ook veel herkenbaars uit het westen. De keuze aan wat je kunt zien is zo groot dat je zelf alle ruimte hebt om te kiezen wat je wilt bezoeken. Je zult immers nooit voldoende tijd hebben om alles te doen.

Comments are closed.