Van stroomgat tot Watersnoodmuseum

Op 1 februari 1953 trof een grote watersnoodramp ons land, waarbij met name Zeeland erg veel kreeg te verduren. In het zuidwesten van Nederland verdronken meer dan 1800 mensen. Door het bouwen van een stormvloedkering en het verstevigen van dijken, zijn we vele jaren later de zee weer even de baas. Maar we weten nooit voor hoe lang dat ‘even’ zal duren. Contributor Royan neemt je mee naar het Watersnoodmuseum waar je de hele ramp opnieuw kan beleven.

1 februari 1953

1 februari 1953

Betonnen caissons

Meteen na de ramp in 1953 werden dijken in Zeeland verstevigd of opnieuw opgebouwd. De honderden stroomgaten die waren ontstaan werden provisorisch gedicht met zandzakken of met grote betonnen caissons die tot wel 60 meter lang waren. Soortgelijke holle bakken werden in 1944 ook tijdens de landingen in Normandië gebruikt om kunstmatige havens aan te leggen. Het laatste grote stroomgat kon pas in november 1953 worden gedicht en bevond zich bij Ouwerkerk. Daar werden vier caissons geplaatst die schots en scheef kwamen te liggen en het water eindelijk tegenhielden.

Het Watersnoodmuseum in Ouwerkerk

Het Watersnoodmuseum in Ouwerkerk

Watersnoodmuseum

De oude caissons liggen tegenwoordig op het droge omdat dijken het land nu beschermen. Met de jaren zijn ze nutteloos geworden maar de lelijke gevaartes zijn te massief om ze te kunnen verplaatsen. Uiteindelijk is er een prachtige en zeer toepasselijke nieuwe bestemming voor ze gevonden: een Watersnoodmuseum. Dat museum opende in 2001 binnenin de meest oostelijke van de vier betonnen bakken. Daarna begon men aan een uitbreiding van de expositieruimte en in 2009 werd de laatste van de vier caissons in gebruik genomen. De holle betonconstructies zijn geheel ingericht als museum en met elkaar verbonden via gangen. Samen tonen zij dit stuk droeve geschiedenis van ons land.

Caisson 1

Caisson 1

 

ZIE OOK: Het Fietsknooppuntensysteem Zeeland is heropend

 

Meteen in de eerste caisson kun je oude journaalbeelden uit dat jaar aanschouwen. De zwartwit film toont de ramp zelf, de redding en de wederopbouw. Boeken, archieven, foto’s en kaarten vormen in deze ruimte waardevolle documenten die je terugvoeren naar die tijd.

Emotie in caisson 2

Emotie in caisson 2

In de tweede caisson word je geconfronteerd met de slachtoffers, zowel de doden als de overlevenden, die hier een naam of een gezicht krijgen. De namen van hen die het niet overleefd hebben worden geprojecteerd op het zand terwijl enkele bijzonderheden omtrent deze mensen worden omgeroepen.

Alles kwijt

Alles kwijt

 

 

In de derde caisson is er weer plaats voor hoop. Vanuit het buitenland werden na de vloed onderkomens gedoneerd ten behoeve van de dakloze bewoners van het gebied en één van deze huizen is hier te bezichtigen. Hiernaast laat een expositie materieel zien dat werd gebruikt om het verdronken land weer bewoonbaar te maken. Er is veel bewaard gebleven en het is waardevol dat dit alles op één historische plaats is bijeengebracht.

Materieel en noodwoning

Materieel en noodwoning

 

 

De delta

Caisson nummer vier is er één van toekomst en interactiviteit. Het thema is waterbeheer in de delta en het laat de mogelijkheden zien om veilig en innovatief met de zee om te gaan. Er vinden nog steeds overstromingen plaats in ons land, ook vanuit de rivieren, en Nederland zal daar altijd op voorbereid moeten zijn. Het verleden moet soms blijven leven om de toekomst beter en sterker tegemoet te kunnen treden. De unieke verzameling en de bijzondere entourage van dit museum dragen zeker bij aan het behoud van de herinneringen. Voor de meesten van ons is de watersnoodramp van voor onze tijd. Een wandeling door de caissons en een blik op de omgeving, doen je inzien dat dit verleden nog akelig actueel is.

Caisson 4

Caisson 4

Interactief in caisson 4

Interactief in caisson 4

 

Meer reisverhalen van deze Contributor lezen?

Vul je emailadres in om te genieten van nieuwe reisverhalen van onze travelbloggers.

 

Comments are closed.